Het concert was in één woord TOP! Wat een energie en geluid produceren deze heren. Bij vlagen onzichtbaar door de lichtshow die achter de band vandaan kwam. Liters bier die door de lucht vloog – zonde had ik liever in een glas gehad

Een bass die de kleding deed klapperen op het lichaam en tijdens de toegift de boel opblazen! Een passend slot voor deze geweldige gig!

Voor herhaling vatbaar!

Al jaren lang proberen ze in het dorp Amsterdam iedereen met pin/chip of creditcard te laten betalen. Je kunt tegenwoordig je parkeerkaart via SMS af laten handelen. Daar zij wij dus helemaal op ingesteld. Behalve de creditcard die hebben we niet. Dat vind ik één van de meest overbodige dingen, op jongleren na. Alls je die ballen niet op de grond wilt hebben, leg ze dan op een plank!

Afijn, na een paar vruchteloze pogingen, toch een parkeergarage gevonden – uiteraard dichtbij de HMH. Hoezo het idee dat we besodemieterd worden? Koste minder dan 10 euro.

al met al toch nog ruim op tijd voor het concert. Allereerst het voorprogramma: Aqua Nebula Oscillator. Hier kan ik kort over zijn: 1 bak herrie. Kop noch staart, kon geen verschil tussen de nummers ontdekken. Die hebben nog een lange weg te gaan.

Ver na negenen kwam dan eindelijk The Cult. Het hele optreden (de hele Love Live Tour) staat in het teken van het legendarische album Love. Deze werd dan ook integraal gespeeld. Het concert zat strak in elkaar. Wel jammer dat de zang enigzins verloren ging in het geheel. Na een korte pauze werd er geput uit het rijke ouvre en werden er meer pareltjes gespeeld.

Ondanks het wat lauwe publiek – Ian Astbury probeerde meerdere malen om het publiek op te zwepen – was het een goed concert. De band staat als een huis en door de extra gitarist had Billy Duff alle ruimte om te excelleren. Komisch intermezzo: gitaar die niet helemaal zuiver klonk en Billy Duff die ff de draad kwijt was.

Wij hebben in ieder geval genoten!

‘Isn’t it funny that we’re all still alive?’, grapt Klaus Schulze, nadat hij met het publiek heeft geprobeert te achterhalen wanneer ook alweer de laatste keer was dat hij in Nederland optrad. 1984 of 1985. Zelfs toen was de, inmiddels, 62-jarige Duitser al een poosje bezig met muziek en componeren. Schulze was eind jaren 60, begin jaren 70 lid van Tangerine Dream en Ash Ra Tempel om daarna solo te gaan. Zijn geluid bepaalde mede de Berlin School. Een dinosaurus van de elektronische muziek.

Voor de pauze (jawel een pauze) werden we meegevoerd op reis naar een klooster alwaar de monniken hun hymnen zingen. Doorspekt met allerlei andere geluiden die voorbij komen. Een concert om te ondergaan.

Na een poosje maakt Lisa Gerrard haar entree en laat ons horen wat een fantastische stem zij heeft.

Na de pauze vonden Arjen en ondergetekende het wat beter in elkaar zitten. Wederom een reis door een imaginaire wereld, mooie klanken en een betoverende stem.

Als toegift liet hij horen welke bizarre klanken er uit zijn machines zijn te halen. Een krachtig slotstuk en het concert is voorbij.

Een indrukwekkend concert van twee grootheden uit de muziek.

Hieronder een video-impressie van een concert:

Met de optredens an sich was niets mis (Wolter Kroes heb ik niet meer gezien, Laura en Greetje wel). Maar het geluid was erbarmelijk!

Het volume was veel te hoog voor de installatie waardoor de speakers een scheurend en ontzettend schel geluid produceerden. Hier is mij iets overkomen wat ik nog nooit heb meegemaakt; binnen het halfuur een gierende koppijn, die met de minuut erger werd. Nog afgezien van het gegeven dat een ontzettende pieptoon zich had genesteld in mijn oren. Ik was niet de enige die daar last van had.

Gedurende de rest van de avond – thuis – nog even gevreesd voor een permanente gehoorbeschadiging…vanochtend viel het allemaal wel mee.

Wij zijn begin dit jaar bij Chris Cornell geweest in Paradiso Amsterdam. Geweldig concert, waar het geluid snoeihard stond, maar wel loepzuiver de zaal werd in geslingerd. Het kan dus wel!

Wat is dat toch met dit soort evenementen, dat er niet gezorgd kan worden voor een fatsoenlijke geluidsinstallatie. Hier profiteerd iedereen van; de artiesten, de bezoekers en de organisatie (goede P.R.).

Persoonlijk heb ik gegeten en gedronken en hoef de komende dagen niet meer blootgesteld te worden aan dit geluid. Jammer!

Anouk en Laura om hulp gevraagd, waarbij de laatste aangaf toch echt wel de Michael Jackson Herdekking te willen zien, en de goten en buizen op het oude terras neergelegd. Met wat passen meten al gauw de positie van de regenton bepaald.

Samen met Anouk, Laura hangt inmiddels voor de TV, een stukje voorzien van wat tegels, zodat de regenton stevig zou staan. Daarna de buizen gelijmd, koppelstuk voor de regenton (ik wist niet dat dat bestond) aangesloten, regenton eronder geplaatst en gaan met die banaan. Wie schetst mijn verbazing? Niemand…dan zal ik het zelf wel weer doen! Continue lastig gevallen door regenbuien, en op het moment dat je denkt “kom maar…” blijft het droog!

De dag erop gekeken, het heeft die nacht flink geregend, en de ton zit zo goed als vol en staat volledig uit het lood. Dat wordt opnieuw tegels leggen. Dat komt later wel.

Ondertussen ben ik begonnen met het verwijderen van de dakgoot aan de linkerkant van ons huis. Nu moeten alleen de beugels nog verwijderd worden. Een klus die met het nodige geduld gedaan moet worden. De schroeven draaien zomaar als een dolle door, ben ik inmiddels achter gekomen. Nadat de beugels zijn verwijderd, kan ik beginnen met het passen en meten voor de nieuwe beugels. Deze worden op het dak vastgezet. Dit betekent dat de eerste rij dakpannen opschoven moeten worden. Terwijl ik dat doe, kom ik de nodige sporen van nestjes en ongedierte tegen (muizenkeutels). Ik vraag ook aan Greetje of ze de boog bij onze ingang wil snoeien, zodat ik daar straks gemakkelijk bij kan.

Ondertussen schroef ik aan de andere kant alvast de beugels op het dak. Dit gebeurt tussen de buien door, waardoor het nogal lang duurt voordat alles erop zit. Greetje neemt ondertussen de kwast ter hand en verft de stukken waar we nooit bij kunnen, omdat daar de dakgoot voorlangs zit. Als dat allemaal is gedaan en de dakgoot er voor het grootste gedeelte op zit, stoppen we ermee. Morgen weer een dag!

Weer een nieuwe dag (donderdag 9 juli), Greetje en Laura zijn naar Amsterdam, dagje shoppen. Anouk en ik gaan het dorp in om nog wat materiaal te halen, om de buizen aan te kunnen sluiten op de bestaande waterafvoer die in de grond zit. Dit blijkt nog een hele klus te zijn. We komen uiteindelijk uit bij de Gamma die de juiste maat verloopstukken heeft.

Nadat Anouk en ik flink aan het werk zijn geweest mag het resultaat er dan ook zijn. We zijn nog een kapotte waterafvoer tegengekomen onder de grond. Deze hebben we moeten herstellen voordat de buis erop geplaatst kon worden.

De weerberichten geven aan dat het vandaag niet een geschikte dag is om de andere kant van het huis verder te gaan, dus dat doen we dan morgen maar. Als het weer het toestaat. Ondertussen ben ik al bezig met het voorbereidende werk voor de badkamer: nieuwe douche moet geplaatst worden!

Eindelijk…vakantie!

Gisteravond ingeluid met een spetterend concert van Simply Red in het Westerpark te Amsterdam. Wat een strot heeft die man én wat een band! Greetje en ik hebben er ontzettend van genoten. Gelukkig is er geen spatje regen gevallen.

Vandaag lekker uitgeslapen en wat onwennig rondgelopen met het idee dat de komende 3 weken niets moet.

Nou ja, niets…we gaan de badkamer opknappen, de bijkeuken een ‘makeover’ geven - dit wordt de computerkamer annex bibliotheek (ja boeken hebben we genoeg…), maar weer eens met de dakgoten bezig en zo zijn er nog duizend en één klusjes die gedaan moeten worden.

Als het weer enigszins meezit kunnen op ons park een plons nemen in het zwembad.

Voor de rest heb ik aan Laura en Anouk gevraagd wat ze zouden willen doen, de komende 3 weken. Dat zullen wel de nodige dagjes uit betekenen. Leuk!

Ik hoop ook nog wat tijd te hebben om de rotzooi op m’n werkkamer/studio te kunnen opruimen, zodat ik met een leeg hoofd weer eens wat muziek kan gaan opnemen.

Terwijl ik dit zit te typen is m’n PC bezig om Windows 7 op de harde schijf te prakken. Dit is alweer een herinstallatie bij de eerste deed Office 2007 het dus niet. Ik installeer eerst alle zaken met drivers en alle updates om dan – op hoop van zegen – Office nogmaals te installeren. Wellicht dat het dan wel allemaal werkt. Vooralsnog vind ik de beta van Windows 7 een stuk beter en makkelijker. In de Release Candidate wordt ik opeens geconfronteerd met allerlei rechtenkwesties waar ik niet op zit te wachten. Het lijkt wel NT.

Ik zal de komende weken regelmatig verslag doen van mijn pogingen om de badkamer te verbouwen, de computerkamer annex bieb en de dakgoten. Ook van de dagjes uit zal ik verslag doen, al dan niet vergezeld van foto’s (de kroketten meneer Sonneveld…).

Op 20 en 21 september vindt de “Real Man Conference” plaats in de RAI. Het is het grootste trainingsevenement over vrouwen versieren ooit. 14 professionele ‘dating coaches’ en ‘pick-up artists’ vanuit de hele wereld komen naar het Amsterdam RAI theater. Zij leren mannen hoe ze succesvol en zelfverzekerd met vrouwen worden. Er is plaats voor 1.750 bezoekers.

Zo’n grootschalige conferentie over vrouwen versieren roept diverse vragen op:
Heeft de moderne man hulp nodig op dit gebied?

• Waar komt dit opeens vandaan?
• Wat voor soort mannen gaan hier naartoe?
• Valt dit wel te leren? ‘Sex-appeal’ gaat toch vooral om geld en uiterlijk?
• Leren mannen hier allerlei manipulatieve technieken?
• Wat is het risico dat mannen vrouwen alleen maar als lustobject gaan zien?
• Kan elke man aantrekkelijk voor vrouwen worden?
• Waar is dat goed voor?
• En wat is een echte man?

Waarom een conferentie over vrouwen versieren schetst enkele maatschappelijke en sociale achtergronden van dit evenement. Het geeft een beeld van het onderbelichte probleem van seksuele frustratie bij veel mannen. Het legt het verband uit tussen vrouwen versieren, zelfontwikkeling en succes in andere aspecten van het leven. Dit plaatst veel van de genoemde vragen in een nieuwe context.

Hoe kun je mensen serieus nemen die zichzelf de “Dating Doctors” noemen. Waar haal je het vandaan? Zo mogen dan wel de afgelopen jaren met honderden vrouwen het bed gedeeld hebben, maar wie zit daar nu op te wachten? 

Deze “Dating Doctors” reizen regelmatig naar Amerika om daar hun kennis bij te spijkeren en meer te leren van Amerikaanse “Pickup Artists”. En, nee dit is niet een beschrijving van een nieuwe screwball movie.

In het boek “The Game” van Neil Strauss, wat zo’n beetje een cult-boek is geworden, verteld hij hoe hij in 2 jaar veranderde van nerd tot een meesterversierder. Hij kreeg zelfs zijn eigen TV programma op één van de grote zenders waar hij mannen helpt om hun “spel” te verbeteren.

Waarom is dit interessant, nou ik schat zo in dat Neil Strauss het ook ergens heeft moeten leren. Anders was hij wel die zelfverklaarde nerd gebleven…

Hij heeft de kneepjes van het vak geleerd van Zan Perrion en Johnny Soporno. Deze 2 autoriteiten *kuch* komen binnenkort naar Amsterdam, op uitnodiging van de “Dating Doctors”. Ze hebben er de RAI voor afgehuurd.

Nou ja, als je Zan en Johnny eens “in the flesh” wilt ontmoeten dan is dit je kans.

Klik hier voor meer info

(http://www.realmanconference.nl/?ref=5c01838b)

Hier spelen ze Last Chance on the Stairway.

Overigens is Kraftwerk ook geen onbekende voor ze – schatplichtig heet zoiets geloof ik – Showroom Dummies…